Eise fiktiven Interview mam Franz Fayot war – éierlech gesot – als klengt Jungle-Experiment geduecht. Mee Stand Freideg, 13 Auer, stoungen d'Zuelen op 10.095 Vues. Fir eng Satire ass dat esou vill wéi eng Tripartite-Pressekonferenz — just ouni Kravatten an ouni déi klassesch Bretzaasch-Pose.

D'Lieser hu reagéiert wéi wa mir eng national Duschdebatt ausgeléist hätten. E puer hunn Tréine gelacht, e puer hunn d'Metaphere gefeiert, an e puer hunn sech gefrot, wéi eng Partei et fäerdeg bréngt, gläichzäiteg "radikal" an "pragmatesch" ze sinn. Gutt Fro.

Mee déi Reaktioun, déi eis am meeschte gefreet huet, koum vun do, wou mer se am mannste erwaart hunn: vum Journalist selwer, deen den Original-Interview fir d'WOXX gemaach huet. Hien huet eis geschriwwen, hien hätt "bien ri".

Dat ass déi journalistesch Versioun vun: Dir hutt de Nol op de Kapp getraff.

An do hu mir gemierkt: D'Satir huet näischt iwwerdriwwen. Si huet just dat gemaach, wat Satir soll maachen: d'Realitéit e bëssen schief beliichten, fir datt jidderee gesäit, wat wierklech lass ass.

D'Politik ass eng Dusch. D'Rhetorik ass de Strahl. D'Satir ass dat klengt Stéck Seef, dat ëmmer erëm aus der Hand flutscht.

An eis Lieser hunn decidéiert, datt et sech gelount huet, naass ze ginn.